تفسیر عجیب از حساسیت نسبت به حقوق حیوانات و اعتراض به تجاوز به ایرانیان در فرودگاه جده

دوشنبه, فروردين 31, 1394 - 06:10 توسط تحریریه بادبادک

روزنامه هفت صبح، امروز دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۴ با انتشار مقاله‌ای به عنوان تیتر یک این روزنامه، به گروهی که نسبت به آزار حیوانات و تجاوز در فرودگاه جده معترض هستند را طبقه «حساس» و خوش ویترین و «خوش بر و رو»ی متمول نامیده است. 

کمال بردبار در این یادداشت که متن آن در زیر می‌آید به طور ضمنی نوشته است این موضوعات سهم‌خواهی از دولت است و این گروه که به نظر او یک «طبقه» هستند، و یک «طبقه حساس» هستند، به دلیل ارتباطات با رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی توانسته‌اند موضوعاتی مثل واقعه جده یا کشتن سگ‌ها در شیراز با اسید را به موضوعی «مهم‌تر» تبدیل کنند.

این مزیت دوران روحانی است. دوران اعتراضات مدنی. دوران بروز و ظهور طبقاتی که در سال‌های پیش یا حداقل در دوران دولت‌های نهم و دهم صدایشان شنیده نمی‌شود. دیروز در جلوی سازمان محیط زیست چند صد نفر جمع شده بودند و علیه حرکت نفرت‌انگیز سگ‌کشی در شیراز اعتراض مدنی کردند. صدای آن‌ها بلافاصله شنیده شد و معصومه ابتکار معاون رئیس جمهور از اتاق خود بیرون آمد و قول پیگیری این اتفاق شنیع را داد. 

این داستان دوران روحانی‌ است، صدای معترضین به سگ‌کشی تجمع می‌کنند و کلی شعار و جملات در ستایش از این چهارپای باوفا منعکس می‌کنند. آن هم در دورانی که نگهداری از سگ و سگ‌گردانی در خیابان‌ها از سوی نیروی انتظامی ممنوع شده است و بسیاری از سایت‌های اصولگرا آماده هستند تا نگهدارندگان از سگ را با تیترهای سگ‌بازها مورد تحقیر قرار دهند. 

حادثه تلخ شیراز فرصتی است برای ظاهر شدن گروه اجتماعی طبقه متوسط که هیچ طبقه فرادست، طبقه خوش ظاهر، خوش بر و و خوش ویترین که می‌توانند یک اجتماع کوچک چند صدنفره را با نفوذشان در شبکه‌های اجتماعی به اتفاقی مم‌تر تبدیل کنند. 

آن‌ها پاداش حمایتشان از دولت یازدهم را می‌خواهند و همین‌طور جبران دولت نهم و دهم که صدای این طبقه جایی شنیده نمی‌شد و اگر هم شنیده می‌شد مملو از غیظ و دشمنی بود.

زمانی نقل قولی خوانده بودم منتسب به سینماگر پرطرفدار کنونی. قبل از این که به عنوان یک فیلمساز محبوب مخاطب عام از اریکه خشم و خشونت پایین آمده باشد. نقل قول این بود که باید کاری کنیم که این مردمانی که با سگ‌هایشان به خیابان‌ها می‌آیند از صحنه تاثیرگذاری سیاسی خارج شوند. این جمله مربوط به بعد از انتخابات ۸۰ و تمدید دولت اصلاحات بود. طبیعتا چنین نقل قول و تحلیلی رگه‌هایی آشکار از سطحی نگری با خود دارد که احتمالا خود راوی هم این روزها دل خوشی از آن ندارد. اما به شکل سمبلیک نشان از تمایلات طبقه ای می‌دهد که بخشی از جامعه به آن‌ها نگاه مثبتی ندارند و سگ‌گردانی را به عنوان نشانه‌ای برای آن‌ها به کار می‌برند. این طبقه این طبقه حساس، این طبقه متمول، این طبقه نه چندان پرشمار اما مورد علاقه رسانه‌ها حالا روز به روز بیشتر از اتفاقات و ماجراها ظاهر می‌شوند. مثل جشن‌هایی که در روز نوشتن تفاهم‌نامه لوزان به راه انداختند و خشمی که در اختلاط با کینه‌های نژادی علیه دولت عربستان بر سر ماجرای فرودگاه جده نشان دادند. 

آن‌ها حالا خود را در جریان تحولات و وقایع حاضر می‌بینند. این بار سوژه اعتراض به یک حرکت غیر انسانی بود… کسی صدای طبقه فرودست را می‌شنود؟
 

نظر شما درباره این مقاله چیست؟

افزودن دیدگاه جدید

دیدگاه خود را بیان کنید