ترانه‌ای از سیدمهدی موسوی: از روزهای ماست کنار چیپس

شنبه, مهر 18, 1394 - 11:37 توسط تحریریه بادبادک

از روزهای ماست کنار چیپس
از روزهای چیپس کنار ماست
از گیج در مصاحبه ی کاری
از مُهر رد مقابل هر درخواست

از گریه با قدم زدن تهران
در روزهای ملتهب برفی!
افسردگی بعد تجمّع ها
آغوش در نتیجه ی بی حرفی

از ساندویچ خوردنمان در پارک
از سینمای آنهمه تاریکی
از لحظه ی توقّف متروها
حسّی عجیب موقع نزدیکی

از فیلم های ِ کُند ِ اروپایی
سیگار روی تخت کشیدن ها
سرمای بی بخاری بهمن ماه
از گریه زیر چند پتو تنها!

از بحث توی تاکسی و دانشگاه
از بحث توی کافه و مهمانی
از روزهای بی خبری از دوست
از مرگ یک پرنده ی زندانی

پوشیدن لباس یقه اسکی
از ترس ردّ بوسه ی بر گردن
تا صبح پای کامپیوتر بودن
با اسم های مسخره چت کردن

از پُک زدن به پوچی آینده
از خنده در توهّم سیگاری
انگشت با علامت پیروزی
در عکس های جشن و عزاداری

از لحظه ی دویده شدن در شب
از جمله ای نوشته شده با رنگ
از گوش دادنِ به صدایی دور
از گریه هام در وسط آهنگ

از گیر دادنِ به کجا بودی
به چند تا شماره ی در گوشی
از مرز مالکیّت انسانی
بحثی عمیق! بعد هماغوشی

باهم، بدون هم، بغل هم، هم...
با حرکت قطار سفر رفتن
از خستگی اینهمه تکراری
از سمت تو به سمت تو در رفتن!

از خستگیم، از هیجان، از داغ
با چشم هات رو به غم آوردن
از نان و تخم مرغ شدن هر روز
از روزهای پول کم آوردن

از تلخ و شور در بغل دریا
خود را میان آب رها کردن
دیوانگی تجربه ای تازه
دیوانه وار تجربه را کردن

از ساز و سیخ و سوسک در آن سرما
از شعر و از شراب و شب و شانه
فریادهای خونی ما در باد
از داستان عشق دو دیوانه

از لحظه ی فرار تو از هر مرز
از دستبند خسته ی من لابد!
از لحظه ی جدایی ما از هم
از لحظه ی جدایی ما از خود

ماییم و انتظار فراموشی
به هیچ چیز، هیچ نیازی نیست
تنها دلیل زندگی ام مرگ است
با اینکه مرگ، آخر بازی نیست

سید مهدی موسوی

افزودن دیدگاه جدید

دیدگاه خود را بیان کنید